Profielschetsen door Rob Lejeune

JIDSKE VAN DE KLUNDERT

Op mijn 23ste verjaardag, 2 november 1979, werd Jidske van de Klundert geboren . Twee november is een religieuze herdenkingsdag. Op één november worden alle overleden heiligen herdacht; op twee november Allerzielen, alle andere gestorvenen. Het heeft wel wat om op de dag geboren te worden nadat de doden herdacht worden. Eigenlijk is het ook een optimistische dag, want erna is er altijd weer het leven; het levenslicht.

In de omheining rond de speelplaats van de oude Theresia school , waarin het Werkhuis gevestigd  is, is het gedicht “Lichtbloemen” van Jidske verwerkt. Een bekend schrijver filosofeerde eens: “diepgang zit in de eenvoud”. De gedichten die Jidske van de Klundert componeert zijn zeker geen “light-verses.” In de heldere duidelijke taal  zitten “levensechte” schilderijtjes verweven: “Levensfoto’s.” Foto’s vertellen vaak meer dan duizend woorden. Haar gedichten zijn een soort lichtbloemen, die uit het donker schijnen.

LICHTBLOEMEN
In  de nacht
groeien er lichtbloemen
met ongekende energie
zij  stralen volop
en schijnen zacht
om verder te klimmen
tot grote hoogte
zijn zij het die
het koude staal
van de brug  omarmen
Ze groeien groter
komen tot volle bloei
waarmee zij de stilte verwarmen

Rob Lejeune:
Ik was lichter toen, zwaarder in mijn hoofd
Ik ben zwaarder nu, lichter in mijn hoofd

In oktober 2017 kreeg ik een etagewoning in het ”Kunstkwartier” van Maastricht. Mijn jongensdroom  om rond mijn zestigste in Maastricht aan een “Happy End” te beginnen
kwam uit. Ik dacht vaak aan David Bowie’s woorden dat ”de bedoeling van kunst het stimuleren van je verbeelding is.” Tijdens mijn kennismaking met Jidske stimuleerde ze mijn artistieke ziel door te benadrukken dat ik vooral moest doorgaan met schrijven. Ze had mijn profielschetsen voor de Werkhuissite gelezen. Jidske werd voor mij een “Lichtbloem” na een donkere periode.

Jidske van de Klundert werd dus in 1979 geboren in een Schiedams Ziekenhuis, vlak bij haar woonplaats Vlaardingen. Ze is een helft van een tweeling.
Na zes jaar Vlaardingen  verhuisde het gezin (vader, moeder, tweeling) naar Berg en Terblijt.
Jidske ervaarde haar tijd op de openbare basisschool als prettig . De educatiefilosofie was dat je door doen en ervaren leert. Er was ook veel aandacht voor natuureducatie. Jidske is niet religieus of politiek opgevoed: geloof in jezelf, heb je naaste lief, was haar devies.

Haar jeugdjaren in Zuid Holland doen denken aan die oude schoolprenten van huizen tussen sloten en weilanden. Er waren zomerboottochten en er was winterse schaatspret. Verder hadden de kinderen in de woonerven genoeg ruimte om bijvoorbeeld te hinkelen en te badmintonnen

Van het vlakke Hollandse land verhuisde het gezin in de tachtiger jaren van de vorige eeuw naar het zacht glooiende Limburgse Heuvelland, naar het landelijke Berg en Terblijt. Tot haar vijftiende had Jidske een rustige jeugd waarin ze onder andere lid werd van de tennisvereniging.
Daarna verliep haar leven stroever. Ze kreeg depressie klachten . Ze ervaart het leven vaak anders dan haar medemens, zwaarder, en heeft vaak een andere beleving. ADHD speelde toen ook een rol. Ze had teveel energie, die ze niet kwijt kon. Er waren wel veel creatieve fantasierijke gedachten. Ze begon met het op papier zetten van gevoelens.

Na haar middelbare school volgde ze de SPH-opleiding in Maastricht, die ze cum laude afrondde, waarna ze 8 maanden in een medisch kinderdagverblijf werkte. Om meer op haarzelf te leren vertrouwen, verbleef ze 11 weken in Midden Amerika in gastgezinnen en in een natuurpark. Hierna was ze 8 jaar in de thuiszorg actief.

Rond haar dertigste werd bij haar het syndroom van Asperger manifest; dit is een stoornis in het autismespectrum. Jidske kreeg last van een burn-out en had weer depressie klachten. Door een Herniaoperatie, chronische pijnklachten en krachtvermindering werd haar leven er niet makkelijker op. In het herstelproces kreeg ze de gouden tip van het Werkhuis. In het Werkhuis kreeg ze meteen een “thuisgevoel.” Ze is zeer te spreken over de coördinatoren Esther en Jens, waarmee ze een “inspirerende“ klik heeft. Ze blijft een natuurmens, die ook weer kan paardrijden. Haar favoriete kleuren zijn aardkleuren als groen en blauw. Ze probeert zoveel mogelijk vrijwilligerswerk te doen, het liefst in de sociaal-culturele sector.
Jidske is een perfectionistisch bezield mens, die haar talent voor schrijven en het benoemen van gevoelens meer en meer ontwikkelt. Vanaf haar vijftiende schrijft ze gedichten en fotografeert ze.
Fotogedichten-boeken zijn juweeltjes die Jidske regelmatig samenstelt. Op doktersadvies is ze met buikdansen begonnen en treedt soms met een groepje op. In haar leven is het ”Creativitijd.” Thuis  is ze graag met hout in de weer en op vrijdag is ze actief in het atelier van een vriend. Ze geeft haar leven nu een acht.

Jidske van de Klundert is een fijn sociaal mens met behoefte aan privacy. Als 2 november-schorpioen, “Allerzielen-persoon,” is zij de PoëZiel van het Werkhuis, die het gewone, alledaagse, het natuurlijke, bijzonder maakt, verlicht.